วันนี้สอน sect 1 เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
คิดถึงเด็กๆชะมัด...

ประกาศผลรางวัลการทำ Powerpoint Presentation ไปแล้วด้วย คิดว่าผลเป็นไปตามคาดของหลายๆคนนะ จริงๆกลุ่มนี้เนื้อหาออกจะไม่ค่อย decent สักเท่าไหร่ เน้นตลก แต่ถ้าให้มองดูในส่วนของเทคนิคการทำ การเรียบเรียง การ brainstorm ความพยายาม และความเข้าใจในเนื้อหาเทคนิคต่างๆละก็ หาข้อติแทบไม่ได้จริงๆ ในสาม sect กลุ่มนี้ลูกเล่นแพรวพราวที่สุด และใช้ media ต่างๆลงตัวที่สุด คงต้องยกให้เค้าจริงๆ ความครีเอทก็เป็นเลิศ การพรีเซ้นท์หน้าห้องก็เยี่ยม ถึงจะพาดพิงเพื่อนๆหลายคนในแง่ลบเชิงล้อเลียนอยู่ (จารย์เองก็หนีไม่พ้น โดนเหมือนกัน) แต่ในแง่ของการทำแล้ว เก่งที่สุด ดีที่สุดจริงๆ

มอบรางวัลให้ทั้งสามกลุ่ม ชนะเลิศ รองชนะเลิศ และชมเชย ... ดีใจกันใหญ่ ตลกดี...

หลังเลิกเรียน ไปกินเอ็มเคกัน เห็นตัวเล็กๆผอมๆแบบนี้ กินกันเก่งชะมัด ไม่น่าเชื่อ โดยเฉพาะไอติมกับผึ้งที่ผอมมากๆ กินอย่างกะปอบ... นึกแล้วเศร้า คิดถึงตัวเองเมื่อก่อนสักสี่ห้าปีที่แล้ว กินเก่งอย่างนี้เลย กินทีสองสามจานทุกมื้อ วันนึงกินสี่ห้ามื้อ (นี่เรื่องจริง) กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน เมื่อก่อนหนัก 42.5 กก เอง! โอ้...แม่เจ้า...วันก่อนลองชั่งน้ำหนักดู ตกใจแทบสิ้นสติ หนักสุดในชีวิตแล้ว งือ...งือ... >.<

กาลเวลาเปลี่ยน(ระบบเผาผลาญ)คนได้... ToT

น่าสงสารแพทกับนกทีตั้งใจกินเจ สั่งแต่เห็ดมาถาดใหญ่ กับชุดผักมหัศจรรย์ ผักกว่าสิบชนิด บะหมี่ก็สั่งบะหมี่ผัก น้ำจิ้มก็ต้องแบบน้ำจิ้มเด็ก เคยเห็นมะ สีชมพูตุ่นๆจืดๆอ่ะ โอ้ว... กินไปกินมา หน้าบูดเป็นตูดลิง สุดท้ายก็โยนช้อนทิ้ง ไม่กงไม่กินมันแล้ว เห็นเห็ดแล้วแพททำหน้าเหมือนจะร้องไห้... 555 สนุกสนานบ้าบอมาก

เมาเห็ดชัดๆ ใครสั่งวะ จานโตมาก กินไงก็ไม่หมด สุดท้ายเด็กเมาเห็ดไปเลย ดีนะที่เราไหวตัวทัน ไม่ทันได้กินเท่าไหร่...

เด็กๆต่อกันที่คาราโอเกะ แต่จารย์ขอไม่ร้องจ้ะ ร้องเพลงไม่ได้เรื่องเลย ทั้งๆที่ตอนเด็กใฝ่ฝันอยากเป็นนักร้องโอเปร่านะนั่น -_-'' จะมีใครเชื่อไม๊ และที่สำคัญเคยมีเด็กคนไหนฝันอยากเป็นนักร้องโอเปร่าตอนโตขึ้นบ้าง? -_-T แปลกแต่จริง ตอนเด็กๆเลยเอาแต่หัดร้องเพลงเสียงสูงๆสั่นๆตลอดเวลาจนพ่อเคยขอร้องให้ช่วยเงียบๆได้ไหมลูก ส่วนน้องๆเคยร้องไห้มาแล้วเพราะทนไม่ไหว คิดดู... เมื่อก่อนเคยนั่งอยู่ในรถแฟนเก่าสมัยเรียนมหาลัย แล้วเราคงเผลอตัวร้องโอเปร่าโดยไม่รู้ตัว มารู้อีกทีก็ตอนที่เค้าจอดรถแล้วหันมาบอกอย่างจริงจังว่า...please stop, i beg you... หรือ ได้โปรดหยุดเถอะ..ไอขอร้องงงงงง

(._.) จ๋อยฮ่ะ ร้องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ยังไม่รู้ เค้าบอกว่ามันกวนประสาทเค้ามาก เค้าพยายามอดทนแล้ว แต่มันเสียดแทงเข้าไปในรูหูจนทนไม่ได้จริงๆ ไม่มีสมาธิขับรถ... เศร้าว่ะ...

เด็กๆสนุกสนานกันมากมาย แอบสังเกตว่าเลือกเพลงเก่าเยอะ รุ่นทาทาชุดแรกๆ รุ่นป๋าเบิร์ดบูมเมอแรงเงี้ย หนักสุดหันมาถามว่าร้องเพลงสุนทราภรณ์ไม๊คะจารย์... ถามแบบจริงจัง เด๋วปั๊ดเหนี่ยวซะนี่! สงสัยกลัวเราไม่อินเทรนด์ ขอบอก...จารย์ชอบฟังเพลงนะยะ แหม ดูถูก... เพลงอพาร์ทเม้นท์คุณป้าอ่ะ พวกหล่อนรู้จักหรือเปล่า ฮึ... ทำเป็น...

วันศุกร์นี้ก็วันสุดท้ายแล้วจริงๆ ฮือๆๆ เศร้า รักเด็กอ่ะ รักการสอน มันทำให้เรารู้สึกมีคุณค่าและเราเองก็สนุกกับมันมากเช่นกัน ไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองจะชอบสอนหนังสือนะเนี่ย เออ แปลกดี สงสัยต้องหางานสอนอีกแล้วสิเรา

ช่วงนี้สุขภาพหน้าตาทรุดโทรมอย่างสุดๆในชีวิตแล้วป่ะเนี่ย เว้นสิว แปลกแฮะ สิวไม่มาเยือนเลย ตั้งแต่เราอยู่หอ ไม่ได้อยู่บ้านจุ๊บๆแก้มน้องแมว สงสัยเมื่อก่อนสิวขึ้นรอบปาก(อย่างกะโอปาติกกา)กะตรงแก้ม คงเพราะเราจุ๊บน้องแมวบ่อยมาก แล้วน้องแมวเลี้ยงนอกบ้าน จับกบ จับเขียดกิน ว่างๆก็นอนคลุกดินในสวน มิน่าล่ะ... -_-'' ตอนนี้ไม่ค่อยมีสิว ขนาดบางวันเหนื่อยมาก ไม่ได้ล้างหน้า แล้วกระโดดนอนเลย (โสสุดๆ) ตื่นมายังไม่มีสิวเลย แปลกว่ะ..

น้องยูนนอนอ้าปาก แถมนอนเขี้ยวโผล่อีกต่างหาก... ยังกะแดร๊กคูล่า...
(อยากเป็น vampire อ่ะ นี่พูดจริงๆนะ อยากเป็นมากๆๆๆๆๆๆๆ)

เออนั่นแหละๆ ตอนนี้เหนื่อยมากกกกกก สุดๆๆๆๆๆ แต่ความสุขนี่อีกเรื่องนะ สุขใจดี ทำงานเยอะ (แต่จน) เรื่องนอนนี่แย่สุดขีด นอนน้อยมาก บางทีง่วงมากๆๆๆแต่ต้องฝืนปั่นงาน ปั่นๆๆๆๆ ต้องไม่ให้ชุ่ยด้วย ไม่ชอบทำงานชุ่ย นี่แหละปัญหา เลยนานเหมือนกัน ปั่นจนปวดตา เมื่อยก้น ก็นอนยืดตัว แล้วก็ลุกมาทำต่อๆๆ ทำถึงตีสองตีสามแล้วเตรียมสอนหรือตรวจการบ้านอีก (กรรมตามสนอง ให้การบ้านเยอะ เลยต้องมาตรวจเยอะเลย แต่ไม่เข็ดฮ่ะ อ่าว...เรียนรู้มันเรียนได้ด้วยการปฏิบัตินี่หว่า ใครทำการบ้านมาเกิน มีการให้โบนัสด้วย เฮ่อๆๆๆ) เตรียมสอนต่อถึงหกโมงเช้า นอนชั่วโมงนึง บังคับตัวเองให้ตื่น อาบน้ำ ไปสอนต่อ เวลาสอน ก็บังคับตัวเองให้ตื่นตัว ใส่หัวใจเต็มที่อีก สอนเสร็จค่อยสบายหน่อย กลับบ้าน หรือกินข้าวกะเด็ก (อิอิ...อันนี้เด็กชอบเม้าท์ว่าเราไม่ยอมกลับบ้าน ชอบลากเด็กไปกินข้าวด้วย กำ) แล้วตอนเย็นค่อยเป็นเวทีของฉาน อยู่กะแฟน กินข้าว กระหนุ้งกระหนิ้ง ดูหนังฟังเพลง ตอนเนียชิวสุดๆ แต่...ตอนดึกก็ทำงานต่อฮ่ะ

มีวันเสาร์อาทิตย์นี่แหละ ที่นอนอุตุ ใครเอาไม้มาเขี่ยๆก็ไม่ยอมขยับ กระดึ้บๆรอบๆห้อง จุ๊บๆน้องมาริกะน้องซารุ (ตอนนี้ซารุโซบะคุงยอมให้จุ๊บๆแล้ว) นอนขี้เกียจสุดๆ

มาริกินผักคะน้าน้ำมันหอย... ตกใจง่ะ อยู่ๆก็กระโดดมาแอบกิน

หยุดสอนคงได้ทำอะไรหลายอย่าง
อย่างแรก... ไปสัปดาห์หนังสือ! เย้! ใครไปก็ไว้มาเจอกันนะคะ หรือจะไปหาที่บูธ a day ก็ได้ จะไปช่วยเค้าขายหนังสือน่ะ (พี่แทนออกหนังสือเล่มใหม่ ชื่อ โลกจิต... แฮ่มๆๆๆ แอบขายของ ว่ากันว่าจะบ้าซื้อลูกโป่งมาเป่าเอง เขียนข้อความบนลูกโป่งเอง แล้วเดินแจกลูกค้าด้วย ว่ากันว่าตอนแรกเราจะใส่ชุดบันนี่ แต่ว่ากันว่า...อาจทำให้ยอดขายยิ่งพุ่ง...พุ่งดิ่งลงนะ!)

ปล. เว็บใหม่พี่แกเพิ่งทำเสร็จอยู่ที่ http://www.wit-view.com/ ค่ะ

ปปล. ยืดอกพกถุง...ผ้า...ด้วยนะคะ จะได้ไม่ต้องใช้ถุงปล๊าดสะติกในงาน เนอะ!

อย่างที่สอง... ตูขอไปเที่ยวทะเลเงียบๆซะทีเถอะว๊า ว่าจะไปกันตั้งเกือบปีแล้น คราวนี้แหละ ก่อนคุณเธอเปิดเทอมเนี่ย

อย่างที่สาม... จะวาดรูปให้เสร็จ ค้างมานาน แบบชิวๆ ไม่เร่งรีบอะไร

อย่างที่สี่... จะออกแบบเว็บใหม่ เบื่อแบบเก่าแล้ว

อย่างที่ห้า... จะทำกับข้าว ตามสูตรที่คุณ chris schmidt กรุณาให้มา พี่แกเป็น director of food and beverage อยู่ที่โรงแรมทางใต้ เจอกันใน hi5 แกน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ เพิ่งเคยเจอคนแปลกหน้ามาทักแล้วไม่หม้อ (หรือว่าเพราะตูอัปลักษณ์หว่า เออ เอาเถอะ ดีอ่ะ น่ารักมากกก)

อย่างที่หก... ต่า ด๊านนนน ในที่สุด เดี๊ยนก็จะซื้อกล้อง D-SLR ซะทีค่ะ คุณผู้ชม!

หวังว่าเราจะปรับเวลานอนและหาเวลาไปออกกำลังกายได้แล้วนะ กลุ้มมมม สุขภาพแย่ หน้าเหี่ยว ตัวบวมเฉ่ง อ้วนนนนนนนนนนน หน้าห้อย แก้มห้อย แขนอย่างกะหยวกกล้วยย ขาก็บาน ต้นขาเด้งจากกันเลยเวลาเดิน เหมือนหมูอู๊ดๆมากๆ ยิ้มก็เหมือนแสยะยิ้มเพราะแก้มมันอูมดันปากเข้าหากัน... แง๊....