just one mistake

ผิดพลาดแค่ครั้งเดียว บางอย่างก็เปลี่ยนไปตลอดกาล...

เมื่อวานเกิดอุบัติเหตุกับมาริจัง
ตอนเย็นเพิ่งพาไปเที่ยวดอนหอยหลอดกับตลาดน้ำอัมพวาเอง

มันร่าเริงมากๆ ชอบกินปลาชิ้นเล็กๆด้วย
ขากลับยังแอบมากินเป๊ปซี่จากในปากเราเลย

กลับมา มันก็กระโดดใส่ถังขยะแล้วล้ม
เสียงถังขยะล้มดัง มันเลยตกใจ กระโดดหนีจะไปเกาะโต๊ะ

เราเห็นอย่างนั้นเลยตามไปจะอุ้มเค้าขึ้นมากอด
เพราะปกติเวลามาริตกใจแล้วอุ้มจะเงียบ

แต่ปรากฏว่ามันลื่นล้มอีก
เลยตกใจยิ่งขึ้น เราก็ตกใจ เลยรีบวิ่งไปคว้าตัวมันจะโอ๋

มันเลยยิ่งตกใจ กระโดดหนีร่อนไปที่โต๊ะคอมพ์
แล้วเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ซีดีเลื่อนตกพื้น มันเกาะซีดีอยู่เลยตกด้วย

หนีแบบนี้หกเจ็ดครั้ง...
ทำไมซวยแบบนี้

มันกลัวมาก เสียงดัง ตกตลอด บวกกับเราตามไปคว้ามัน
ยิ่งไปกันใหญ่ เลยเหมาเอาว่า ควรจะกลัวเรา

สุดท้าย เราจับตัวได้มันก็ดิ้นสุดชีวิต
ทั้งๆที่ไม่เคยมาก่อน

มันหลุด พยายามหนีออกนอกห้องที่มีหมานอนอยู่
กลัวหมากัด เลยตามไปคว้ามันด้วยความตกใจอีกรอบ

มันกลัวเบิ้ลไปเลย
แต่ถ้าไม่คว้า หมาอาจกัดกินมันตายได้
ทีเดียว ตัวก็เป็นรูแล้ว

ต้องเอาเศษผ้ามาอุดรูประตู

คว้าได้เลยจะจับใส่ตะกร้าเพื่อความปลอดภัย
แต่ตอนนั้นเราสติแตก ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เลยบีบมันแรง มันกลัวมาก สุดท้ายปล่อยมันไป

แต่....มันไม่ยอมกลับมาอีกแล้ว
มันหนีไปมุมห้อง พยายามทุกวิถีทางที่จะแกะผ้าออก

ตัวสั่นตลอดเวลา ไม่ให้เข้าใกล้
เหมือนเสียสติไปแล้ว

ฉี่ราดตลอด แล้วก็ตัวสั่นจนโยก

เราร้องไห้สงสารมัน แต่มันไม่ยอมให้แตะต้องตัวหรือเข้าใกล้
มันกลัวมาก หนีจนสุดมุมห้อง

สุดท้าย เราเลยเฝ้ามันทั้งคืน ไม่ยอมนอน
กลัวมันแกะผ้าหลุดแล้วหนีไป เจอหมากัด
ตัวเล็กนิดเดียว

มันก็ไม่ยอมนอน ถ่างตาดูเรา จับความเคลื่อนไหวตลอด
ไม่ยอมกินข้าว กินน้ำ ไม่ยอมนอน
แถมหนาวด้วย เพราะปกตินอนด้วยกัน นอนเกาะพุงอุ่นๆของเรา

แต่มันหนาว หิว แล้วก็กลัว

ไม่กล้านอน มองเราตลอด
บางตอนเผลอม่อยหลับไป เราแอบจับอุ้งตืนมัน เย็นมาก
สงสารลูก อยากกอดมัน หรือห่มผ้าให้ แต่มันตื่นแล้วสะดุ้งกลัวหนีอีก

สงสารลูก...ร้องไห้จนหมดแรง แล้วก็ร้องต่อ
มันจำเราไม่ได้แล้วหรอเนี่ย
มันบ้าไปแล้วหรอ
ที่ผ่านมา เรารักกันมาก มากที่สุด

กลับมาบ้าน มันจะวิ่งเข้าใส่เหมือนหมา แล้วกระโดดไต่ขาขึ้นมาจุ๊บปาก
นอนก็นอนด้วยกัน กินด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน

จู่ๆ เรากลายเป็นอสูรสำหรับมันไปซะแล้ว
แค่...พลาดครั้งเดียวเอง เพราะอุบัติเหตุของตกติดกันหกเจ็ดครั้ง
ทำไมมาริซวยอย่างนี้ จิตอ่อน บวกกับเราเองที่ตกใจ
ไปเลย...ตอนนี้มาริเพลียมาก

ตอนเช้าให้พี่แทนช่วยป้อนน้ำป้อนข้าว
มันก็ยอมนิดหน่อย แต่ถ้าเห็นเราเมื่อไหร่
จะชูหาง แล้วแกว่งไปมา แล้วหนีทันที

หัวใจสลาย ร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไงแล้ว
หัวใจแหลกที่ลูกที่รักที่สุด กลับถูกเราทำร้ายจิตใจจนเป็นแบบนี้

ไม่ยอมออกจากเพดานห้องเลย
พยายามปีนไปคุย ไปป้อนขนม ก็ไม่ยอมออกมา

เมื่อคืนยืนจนเช้า เขย่งขาคุยกับลูก
ทั้งๆที่เราก็ไม่สบาย...

มาริจ๋า...หายไวๆนะ
พี่ไม่รู้จะทำอย่างไงถ้าไม่มีหนูตัวเดิม
หนูที่ร่าเริง พี่ไม่เคยเหงาเวลาที่มีหนูเลย

ท่าทางที่แสนซน ชอบแอบมาเลียหน้าพี่ตอนหลับ
กระโดดกันดึ๋งๆกับซารุ เล่นกันแรงๆ
กัดพี่มั่ง เลียหูพี่มั่ง

ตื่นมาเจออึหนูเต็มเสื้อพี่มั่ง หมอนมั่ง
ฉี่เต็มห้อง พี่ก็รักนะ

ดีกันนะ มาริ
หายไวๆนะ

ทำไงดี
มาริจะยังจำเราได้ไหม
มาริจะยังรักเราอีกไหม
มาริจะยังสบายดีไหม

มาริ....